It takes two
Zorgen voor mensen zit niet in een functietitel. Het zit in hoe je luistert, wat je ziet en of iemand zich veilig genoeg voelt om iets aan je toe te vertrouwen.
Zelf heb ik geen kinderen. Misschien is net daardoor de ruimte ontstaan om op een andere manier zorg te dragen. Om naast iemand te gaan zitten. Mee te denken. Dingen vast te nemen die te zwaar, te moeilijk of simpelweg te veel geworden zijn.
Doorheen mijn werk hielp ik mensen altijd al met organiseren, schrijven en overzicht brengen. Met VER|LIES komen die vaardigheden samen op een plek waar ze echt iets kunnen betekenen.
Ik wil het levenseinde niet mooier voorstellen dan het is. Ook niet zwaarder.
Wel wil ik helpen om rust te brengen in wat nog geregeld, gezegd, bewaard of doorgegeven moet worden.
Niet als zorgverlener. Niet als therapeut. Niet als rouwbegeleider.
Wel als Lies.
Iemand die luistert. Die discreet omgaat met wat je deelt. Die doorvraagt wanneer dat nodig is en stil kan zijn wanneer woorden even niet komen.